Dromen

Dit bericht op mijn blog schrijf ik vanuit mijn oude vertrouwde kamer in Leiden. Ik ben terug in Nederland en heb heelhuids de Israelische veiligheidsmaatregelen op het vliegveld door staan. En natuurlijk meer in het algemeen... ik heb heelhuids het hele conflict doorstaan. Vandaag werd ik overdonderd door beelden op het nieuws van een bulldozer 'aanslag' (dat is althans waar van uit wordt gegaan) in Jaffa straat Jeruzalem. Het gekke is dat ik daar gisterochtend zelf nog gelopen heb. En ik ben nog geen dag weg en dan gebeurt dit. Heel onwerkelijk... het beeld dat ik van die straat heb is gewoon het beeld van elke rustige normale straat waarin gewerkt, gewoond en geleefd wordt. Deze paniek is moeilijk voor te stellen als westerling, maar als inwoner van Jeruzalem (Oost of West...) waarschijnlijk gewoon weer een zoveelste incident.
Ik heb er maar een woord voor: CRAZY..... Een woord dat eigenlijk heel krachtig de hele situatie in dit land, aan beide kanten van de muur, beschrijft. Alles is crazy, gestoord, onwerkelijk. Alles heeft betekenis, niks is onbeladen en neutraal. En echt niet alleen op een hele negatieve manier, ook op een positieve manier. Mensen daar vragen me vaak naar de betekenis van mijn naam, als je dan zegt dat die 'waarschijnlijk' niet echt iets betekent kijken ze je een beetje verbaasd aan.
Bijna niks in het 'heilige land' is luchtig of oppervlakkig. Alles raakt je diep... niet alleen het menselijk lijden, maar vooral ook de persoonlijke contacten hier met mensen. De manier waarop ze je in hun huis én hart ontvangen en heel hun ziel en zaligheid met je delen. Hier in dit land heb je amper praatjes over het weer. Het is een land van uitersten... aan de ene kant is het zo ontzettend geweldig, zo mooi, zo warm, geweldige cultuur, mensen. Tegelijkertijd is het hier zo fucked up als het maar kan. Zo deprimerend, zo demotiverend, zo beperkend... geen mogelijkheden, niks..
De bezetting tast alles aan........ echt alles.... ik kan het niet allemaal opnoemen, maar er is geen enkel aspect in het leven van de mensen hier, waar de bezetting niet door heen heeft geknaagd. Je kan je er werkelijk geen voorstelling van maken. Het gaat veel verder dan alle directe gevolgen en mensenrechtenschendingen die duidelijk zichtbaar zijn. Indirect heeft de bezetting zich al plunderend een weg gebaand door het onderbewustzijn van Palestijnse mensen. Ik heb er nooit zo bij stil gestaan dat de bezetting en de gevolgen hiervan verder gaan dan je met het blote oog kan zien. Tot dat ik het met een vriend van mij had over slaapgewoontes. Deze vriend is een jonge, spontane, ambitieuze, enthousiaste, gemotiveerde, strijdlustige, intelligente, welbespraakte persoon... een beetje zoals wij ze graag zien in het westen. Niet het type zielig hoopje mens, maar erg sterk, redelijk en rationeel. Hij vertelde mij dat hij maar een paar uur slaapt per nacht vanwege slaapproblemen. Toen ik nieuwsgierig vroeg waarom hij dit had, haalde hij een beetje laconiek zijn schouders op: ''waarschijnlijk is dit iets wat ik mezelf aan doe uit zelfbescherming tegen alle nachtmerries die ik anders krijg". Ik was compleet verbouwereerd. Hij is niet het type mens waarvan je zou verwachten dat hij elke nacht geteisterd word door nachtmerries. En toch wel dus... hij vertelde me dat hij vrijwel elke nacht nachtmerries heeft over de Israelische bezetting. De ene keer wordt hij achter nagezeten door soldaten, de andere keer wordt hij of iemand van zijn familie vermoord, een andere keer wordt hij gedwongen zich uit te kleden of wordt hij zwaar vernederd en ga zo maar door. Stuk voor stuk verschrikkelijk angstige en benauwende dromen.
Op dat moment realiseer ik pas echt de realiteit van bezetting en hoe vergaand het ingrijpt in het leven van mensen. Voor ik naar Palestina kwam ging ik er waarschijnlijk onbewust en heel naief een beetje vanuit dat Israel alles af kan pakken van de Palestijnen, maar niet hun gedachten en dromen. Niet wat in hun hoofd zit. Helaas... is Israel heel goed in staat om ook door te dringen tot de ideeen, idealen en dromen van de Palestijnse mensen. Toekomst idealen worden aan de kant gezet als te idealistisch en vervangen door zorgen over het dagelijks brood voor morgen. Zelfs de vredigheid en rust van de nacht en de slaap hebben moeten wijken voor de realiteit van geweld. Dromen, voor de toekomst of die van afgelopen nacht, zijn donker en zwaar geworden.
Het is cru.. dat ik niet alleen heelhuids weer ben thuisgekomen, maar dat ook mijn dromen het conflict heelhuids doorstaan hebben... die van mij wel. Het ultieme onrecht in mijn ogen... a broken spirit without hopes and dreams.