The Sweet Taste of Revenge!

Gisteren moest ik weer langs Qalandia checkpoint. Tijd voor revenge. Uiteindelijk is het me gelukt om alle foto's en filmpjes die ik moest deleten, van de soldaten bij het checkpoint, op nieuw te maken. Precies zoals ik ze zo plechtig beloofd had.

Op de foto's hierboven zie je de muur aan de 'Palestijnse' kant van de muur (dit is niet helemaal correct natuurlijk, omdat de muur op Palestijns land gebouwd is en op deze manier soms zelfs Palestijnse dorpjes opsplitst in twee gedeelten).

Hier nog wat 'leuke' wetenswaardigheidjes over de muur, rechtsstreeks uit de Lonely Planet geplukt:

Lengte 680 km = 2x de lengte van de groene lijn (de internationaal erkende verdelingslijn tussen Israel en de Palestijnse gebieden) en (hou je vast) 3x de lengte van de Berlijnse Muur. Daarnaast was de Berlijnse muur maar 4 meter hoog en de Israelische muur is op sommige plekken wel 8 meter hoog.

80% van de muur ligt in Palestijnse gebied en gaat over Palestijnse grond... waar huizen, landbouwgrond, gewassen, olijfbomen, en natuurlijk vooral mensen voor hebben moeten wijken.

Het aantal Palestijnse mensen dat door de bouw van de muur buiten Palestijns gebied komt te wonen, dus tussen de muur en de groene lijn is 242.000 mensen.

280.000 mensen worden door de muur van hun land gescheiden, dat is 12% van de totale Palestijnse bevolking.

Door de muur blijft uiteindelijk 12% van historisch Palestina over om voor Palestijnen in te wonen. Voor 1948 bewoonden de Palestijnen meer dan 90% van het land. De andere 88% heeft Israel uiteindelijk weten toe te eigenen, terwijl joodse mensen in 1946 slechts 7% van het land bezaten.

Daarnaast zie je op de foto's de wachttorens van Qalandia checkpoint. Op een van de foto's krijg je een goed beeld van hoe de auto's voor het checkpoint staan te wachten tot ze er door mogen.

Maar dat is nog een luxe als je het vergelijkt hoe de gemiddelde Westbank Palestijn door het checkpoint moet. Dat heb ik vandaag geprobeerd. Ik was met een aantal Palestijnen in de bus van Ramallah naar Jeruzalem. Ik kon in principe blijven zitten in de bus vanwege mijn Nederlandse paspoort, maar: samen uit samen thuis.

Ik ben met hen lopend door het checkpoint gegaan en dat is echt een andere ervaring. Als je je al als beest behandeld voelde terwijl je lekker op je gemak in het busje kon blijven zitten, dan is dit helemaal bij de konijnen af. De associatie met vee is snel gemaakt, omdat je door allerlei draaihekken moet lopen. Een voor een word je toegelaten en word je paspoort en je bagage gecontroleerd. Op zich geen probleem als de soldaten geen capriolen uit halen, maar vaak (en zo ook vandaag) vinden ze het leuk om gewoon een tijdje niemand door te laten en dan sta je dus met een kudde mensen vragend voor het hek te wachten als een kudde vee dat naar de stal wil om gevoerd te worden. Leuke taferelen ontstaan ook als zo'n soldaat in het hebreeuws commando's geeft aan een oud vrouwtje dat die taal niet verstaat. Gelukkig is er uiteindelijk altijd wel iemand die het vertaalt.

Maar nu genoeg erover, als ik er aan terug denk heb ik er echt even geen woorden voor... de vernedering als je dit elke dag zou moeten doen om je dagelijks leven te kunnen leiden, naar school, naar werk, naar vrienden, familie (als je al de toestemming krijgt van de Israelis om het checkpoint door te mogen, dat is een heel ander verhaal waar ik volgende keer wel over vertel. Stof voor schrijnende verhalen genoeg hier in bezet gebied).