Er wordt vaak gezegd dat de reis er naar toe belangrijker is dan het uiteindelijke doel. Als dat zo is ben ik in ieder geval nog steeds op reis, ookal zit ik nu in een hostel in Jeruzalem dit te typen. Het doel van mijn reis is dan ook niet Jerusalem of welke plek dan ook in de Westbank. Het officiele doel is onderzoek, maar het eigenlijke doel van mijn reis valt niet makkelijk in woorden te verpakken. Na jaren van interesse voor dit conflict en alle narigheid die daarbij hoort is het bijna een logische stap om dit te doen. Ik wil ervaren wat bezetting inhoudt, ookal kan ik daar maar een hele kleine fractie van mee krijgen. Ik wil de mensen zien achter de politiek, ookal laten zij mij misschien niet altijd hun ware gezicht zien. En ik wil vooral ook, en dat is een meer persoonlijke reden, de veiligheid, zekerheid en de gestructureerdheid van Nederland loslaten. Veel mensen in Nederland, en ook ik, houden uit een soort van onbewuste angst te krampachtig vast aan een comfortabele zekerheid. Eigenlijk getuigt dit van weinig respect en wantrouwen voor het leven zelf. Een beetje vertrouwen kan geen kwaad.
De reis tot nu toe was verrassend anders dan ik had gedacht en dan me verteld was. Ik was voorbereid op de meest rigoureuze 'veiligheidsmaatregelen' van Israel, maar uiteindelijk bleek dit een lachertje te zijn. Op Schiphol had ik een zware 100% controle verwacht die verplicht is voor alle vluchten naar Israel. In plaats daarvan ben ik maar om half 6 's ochtends bij Starbucks in de rij gaan staan, om te minste nog ergens te kunnen wachten en de tijd te doden. Toch heb ik liever een Frappiato van Starbucks om de tijd mee te verdoen dan een beveiligingsmedewerker die door mijn ondergoed heen gaat om te kijken of ik een bom bij me heb.
Geen 100% controle in Schiphol dus. Maar, dacht ik, omdat ik een overstap heb in Rome en daar pas op het vliegtuig naar Tel Aviv stap, zal de controle daar wel uitgevoerd worden. Maar in Rome kwam ik ook zonder extra controles bij de gate terecht. Heel vreemd. Kennelijk nemen terroristen met bommen geen vluchten met overstap. In ieder geval erg relaxed voor mij.
Ik merkte eigenlijk aan niks dat ik op weg was naar Israel. Bij de gate in Rome kreeg ik de eerste signalen. Een orthodoxe jood met zwarte hoed stond voor aan in de rij. Hij zag er erg misplaatst uit in deze Italiaanse setting. In het vliegtuig zelf zag ik al snel meerdere mensen die me er aan herinnerden dat dit niet zomaar een vlucht is naar een of andere vakantiebestemming, waaronder drie oude nonnetjes.
Uiteindelijk kwamen we over de Middellandse zee aangevlogen en doemde Tel Aviv langzaam op aan de rand van de zee. Een hele bizarre ervaring voor mij. Na zo veel gelezen en gezien te hebben over Tel Aviv, Israel en de Palestijnse gebieden zag ik het uiteindelijk zelf. Het riep een erg vertrouwd gevoel bij me op alsof ik het allemaal al eerder had gezien.
Maar eindelijk was ik er dan toch zelf, het Midden-Oosten. Maar toen ik uit het raampje van het vliegtuig keek leek het er eerder op alsof ik in een heel warm en droog Frankrijk was. Overal zag ik huizen met rode daken en andere Westers uitziende gebouwen, dat totaal botste met het beeld dat je hebt van het Midden Oosten. Natuurlijk weet je dat Israel een westers land is en dat het er zo uit moet zien, maar het gevoel dat je er bij krijgt als je het ziet is heel bizar. Het leek vanuit de lucht echt op een Westerse invasie en feitelijk is de oprichting van de staat Israel dat ook geweest. Ik probeerde in het landschap tekens te vinden van Palestijnse en Arabische bouwsels en dorpjes, maar ik kon zo snel niets zien. Op dat moment vroeg ik me af hoe het er voor 1948 uit zou moeten hebben gezien vanuit een vliegtuig, voordat Israelische gevechtstroepen alle dorpen hadden uitgeveegd en weggevaagd.
Op het vliegveld aangekomen kwam ik voor het eerst in aanraking met Israel en de gemilitariseerde Israelische maatschappij. Ik zag buiten lantaarnpalen staan. Een lantaarnpaal is natuurlijk het toppunt van een normaal en neutraal voorwerp, dat eigenlijk alleen een praktisch doel dient. Maar in Israel weten ze zelfs deze suffe dingen om te vormen in controversiele voorwerpen die een politiek doel hebben. Elk lantaarnpaal was namelijk voorzien van twee Israelische vlaggen. Ook op de weg van Tel Aviv naar Jerusalem zie je overal vlaggen, kennelijk beseft Israel dat ze dat continu moeten blijven doen om mensen er aan te herinneren dat het land van hun is. Als ze overtuigd waren van de kracht en juistheid van hun claims zouden ze dat toch niet hoeven doen zou je denken.
In de sherut (gedeelde taxi) die ik had genomen naar Jerusalem raakte ik in gesprek met een Zweedse priester. In tegenstelling tot veel Nederlandse christenen, was hij uitgesproken politiek en stak hij zijn solidariteit met het lijden van de Palestijnen niet onder stoelen of banken, en dat erwijl er voor ons een erg orthodoxe joodse man zat. Hij vertelde over Zuid Afrika en dat hij daar veel geweest was tijdens de Apartheid. Hij zei dat je tot geen andere conclusie kan komen als mens dat Israel/Palestina ook Apartheid is en, op basis van zijn eigen persoonlijke ervaringen in beide situaties, vele malen erger dan destijds in Zuid Afrika. Toch is het voor ons Westerlingen heel moeilijk om die conclusie te trekken, een hele emotionele aangelegenheid vaak en dat terwijl we in Nederland geen eens echt weten hoe destructief de bezetting en erbarmelijk de situatie van de Palestijnen is. We roepen dat we het geen Apartheid mogen noemen, terwijl we niet eens weten van alle maatregelen die het rechtvaardigen dat we hier spreken van Apartheid.
Alleen al op die korte weg van Tel Aviv naar Jerusalem zijn er al genoeg aanwijzingen te vinden om te beseffen dat het label Apartheid niet alleen toepassellijk is, maar eigenlijk ook de enige juiste benaming. We reden met de Sherut over een weg die alleen toegankelijk is voor Israeli's en niet voor Palestijnen. Ik ging er naief vanuit dat er dan wel bordjes zouden staan met verbodsborden voor Palestijnen, maar die staan er niet. Palestijnen moeten gewoon weten dat ze niet op die weg mogen, anders komen ze serieus in de problemen. Zover ik kon zien was er geen bijzondere situatie waardoor het te verdedigen valt dat Palestijnen geen gebruik mogen maken van deze weg. Het was gewoon een weg. Maar wel een weg die door Palestijns gebied liep en die aan beide kanten omringd werd door Palestijnse dorpjes die nu afgesloten zijn van elkaar en van een behoorlijke infrastructuur.
Ook ben ik op die korte rit mijn eerste 'roadblocks' tegen gekomen. Op een gedeelte van de weg waren alle afslagen gebarricadeerd met enorme betonnen blokken. Deze afslagen leidden vroeger naar Palestijnse dorpjes. Nu hebben deze mensen geen toegang meer tot de weg en de zijn afgesloten van een goed geasfalteerde toegangsweg tot hun dorp. Natuurlijk hoef ik niet uit te leggen dat er niet zoiets bestaat als een Palestijns terroristen dorp en dat deze maatregelen niks met (Israelische) veiligheid te maken hebben. In die dorpen wonen gewone mensen en het geheime doel van Israel is zoveel mogelijk mensen en dorpen te isoleren om zoveel mogelijk land te pakken en te hopen dat de Palestijnse bewoners hun heil ergens anders gaan zoeken.
De reis tot nu toe was verrassend anders dan ik had gedacht en dan me verteld was. Ik was voorbereid op de meest rigoureuze 'veiligheidsmaatregelen' van Israel, maar uiteindelijk bleek dit een lachertje te zijn. Op Schiphol had ik een zware 100% controle verwacht die verplicht is voor alle vluchten naar Israel. In plaats daarvan ben ik maar om half 6 's ochtends bij Starbucks in de rij gaan staan, om te minste nog ergens te kunnen wachten en de tijd te doden. Toch heb ik liever een Frappiato van Starbucks om de tijd mee te verdoen dan een beveiligingsmedewerker die door mijn ondergoed heen gaat om te kijken of ik een bom bij me heb.
Geen 100% controle in Schiphol dus. Maar, dacht ik, omdat ik een overstap heb in Rome en daar pas op het vliegtuig naar Tel Aviv stap, zal de controle daar wel uitgevoerd worden. Maar in Rome kwam ik ook zonder extra controles bij de gate terecht. Heel vreemd. Kennelijk nemen terroristen met bommen geen vluchten met overstap. In ieder geval erg relaxed voor mij.
Ik merkte eigenlijk aan niks dat ik op weg was naar Israel. Bij de gate in Rome kreeg ik de eerste signalen. Een orthodoxe jood met zwarte hoed stond voor aan in de rij. Hij zag er erg misplaatst uit in deze Italiaanse setting. In het vliegtuig zelf zag ik al snel meerdere mensen die me er aan herinnerden dat dit niet zomaar een vlucht is naar een of andere vakantiebestemming, waaronder drie oude nonnetjes.
Uiteindelijk kwamen we over de Middellandse zee aangevlogen en doemde Tel Aviv langzaam op aan de rand van de zee. Een hele bizarre ervaring voor mij. Na zo veel gelezen en gezien te hebben over Tel Aviv, Israel en de Palestijnse gebieden zag ik het uiteindelijk zelf. Het riep een erg vertrouwd gevoel bij me op alsof ik het allemaal al eerder had gezien.
Maar eindelijk was ik er dan toch zelf, het Midden-Oosten. Maar toen ik uit het raampje van het vliegtuig keek leek het er eerder op alsof ik in een heel warm en droog Frankrijk was. Overal zag ik huizen met rode daken en andere Westers uitziende gebouwen, dat totaal botste met het beeld dat je hebt van het Midden Oosten. Natuurlijk weet je dat Israel een westers land is en dat het er zo uit moet zien, maar het gevoel dat je er bij krijgt als je het ziet is heel bizar. Het leek vanuit de lucht echt op een Westerse invasie en feitelijk is de oprichting van de staat Israel dat ook geweest. Ik probeerde in het landschap tekens te vinden van Palestijnse en Arabische bouwsels en dorpjes, maar ik kon zo snel niets zien. Op dat moment vroeg ik me af hoe het er voor 1948 uit zou moeten hebben gezien vanuit een vliegtuig, voordat Israelische gevechtstroepen alle dorpen hadden uitgeveegd en weggevaagd.
Op het vliegveld aangekomen kwam ik voor het eerst in aanraking met Israel en de gemilitariseerde Israelische maatschappij. Ik zag buiten lantaarnpalen staan. Een lantaarnpaal is natuurlijk het toppunt van een normaal en neutraal voorwerp, dat eigenlijk alleen een praktisch doel dient. Maar in Israel weten ze zelfs deze suffe dingen om te vormen in controversiele voorwerpen die een politiek doel hebben. Elk lantaarnpaal was namelijk voorzien van twee Israelische vlaggen. Ook op de weg van Tel Aviv naar Jerusalem zie je overal vlaggen, kennelijk beseft Israel dat ze dat continu moeten blijven doen om mensen er aan te herinneren dat het land van hun is. Als ze overtuigd waren van de kracht en juistheid van hun claims zouden ze dat toch niet hoeven doen zou je denken.
In de sherut (gedeelde taxi) die ik had genomen naar Jerusalem raakte ik in gesprek met een Zweedse priester. In tegenstelling tot veel Nederlandse christenen, was hij uitgesproken politiek en stak hij zijn solidariteit met het lijden van de Palestijnen niet onder stoelen of banken, en dat erwijl er voor ons een erg orthodoxe joodse man zat. Hij vertelde over Zuid Afrika en dat hij daar veel geweest was tijdens de Apartheid. Hij zei dat je tot geen andere conclusie kan komen als mens dat Israel/Palestina ook Apartheid is en, op basis van zijn eigen persoonlijke ervaringen in beide situaties, vele malen erger dan destijds in Zuid Afrika. Toch is het voor ons Westerlingen heel moeilijk om die conclusie te trekken, een hele emotionele aangelegenheid vaak en dat terwijl we in Nederland geen eens echt weten hoe destructief de bezetting en erbarmelijk de situatie van de Palestijnen is. We roepen dat we het geen Apartheid mogen noemen, terwijl we niet eens weten van alle maatregelen die het rechtvaardigen dat we hier spreken van Apartheid.
Alleen al op die korte weg van Tel Aviv naar Jerusalem zijn er al genoeg aanwijzingen te vinden om te beseffen dat het label Apartheid niet alleen toepassellijk is, maar eigenlijk ook de enige juiste benaming. We reden met de Sherut over een weg die alleen toegankelijk is voor Israeli's en niet voor Palestijnen. Ik ging er naief vanuit dat er dan wel bordjes zouden staan met verbodsborden voor Palestijnen, maar die staan er niet. Palestijnen moeten gewoon weten dat ze niet op die weg mogen, anders komen ze serieus in de problemen. Zover ik kon zien was er geen bijzondere situatie waardoor het te verdedigen valt dat Palestijnen geen gebruik mogen maken van deze weg. Het was gewoon een weg. Maar wel een weg die door Palestijns gebied liep en die aan beide kanten omringd werd door Palestijnse dorpjes die nu afgesloten zijn van elkaar en van een behoorlijke infrastructuur.
Ook ben ik op die korte rit mijn eerste 'roadblocks' tegen gekomen. Op een gedeelte van de weg waren alle afslagen gebarricadeerd met enorme betonnen blokken. Deze afslagen leidden vroeger naar Palestijnse dorpjes. Nu hebben deze mensen geen toegang meer tot de weg en de zijn afgesloten van een goed geasfalteerde toegangsweg tot hun dorp. Natuurlijk hoef ik niet uit te leggen dat er niet zoiets bestaat als een Palestijns terroristen dorp en dat deze maatregelen niks met (Israelische) veiligheid te maken hebben. In die dorpen wonen gewone mensen en het geheime doel van Israel is zoveel mogelijk mensen en dorpen te isoleren om zoveel mogelijk land te pakken en te hopen dat de Palestijnse bewoners hun heil ergens anders gaan zoeken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten