Going Palestine

3 juni vertrek ik naar Palestina... een staat waarvan alleen de naam bestaat en de wens om het te stichten. 60 jaar Palestijnse vluchtelingen en 40 jaar (41 voor de oplettende lezer) Israelische bezetting onder toeziend oog van de Westerse wereld. Dit laatste is ook meteen de reden van mijn fascinatie voor dit conflict.
Veel mensen geven aan dat er zo ontzettend veel ander onrecht in de wereld is en zoveel andere conflicten die minsten even erg zijn, maar die niet dezelfde aandacht en toewijding (voor de cynische lezer, lees ook: geld) krijgen van het rijke Westen. Deze mensen hebben gelijk, maar we gaan er automatisch van uit dat al die media aandacht het conflict automatisch ten goede komt. Het is waar dat veel conflicten geen enkel beeld oproepen bij mensen, als ze al weten dat het conflict bestaat, en dat zij wel een beeld kunnen vormen van het Israelisch-Palestijns conflict. Maar naar mijn idee is juist dit beeld dat mensen in het Westen hebben ontwikkeld van dit conflict een van de grootste obstakels voor vrede. Iedereen heeft een mening over dit conflict, gevoed door de onophoudelijke stroom nieuwsberichten en journaal items. Helaas is deze mening niet altijd gebaseerd op de realiteit van het conflict, maar ontsprongen uit de rookgordijnen die, vooral hier in Nederland, worden opgeworpen door allerlei pro-Israelische bronnen. Jammerlijk genoeg draagt ook de Nederlandse regering hier een aardig steentje aan bij.
Het beeld dat mensen in Nederland hebben van het conflict is vaak verwrongen en ontzettend gesimplificeerd. Zwart-wit: evil terrorists vs. democratic state. Dat Palestijnen meer zijn als bebaarde mannen en het conflict breder is dan terrorisme dringt niet altijd even goed door. Het besef dat de bezetting (en de verwoestende gevolgen hiervan voor de Palestijnse samenleving) de kern van het conflict vormt is niet wijd verspreid.
De manier waarop wij het conflict zien draagt bij aan de manier waarop de Westerse regeringen en dus ook de Nederlandse regering het conflict en de partijen in het conflict benadert. Nederland weigert Israel hard aan te pakken en wijst op het belang van 'een evenwichtige benadering' van het conflict. Walgelijk, omdat het conflict alles behalve evenwichtig is brengt zo'n onverschillige houding alleen maar schade toe.
Israel kan ongestraft allerlei ernstige misdaden begaan omdat wij in het Westen het idee hebben (of graag willen hebben, voor de cynici onder ons) dat dit een conflict is waarin twee 'gelijke' (er is geen oog voor de ongelijke relatie bezetter en bezet volk) partijen vechten om een stukje land, waarbij de zwakste partij zich verlaagt tot terrorisme omdat het niet sterk (of ontwikkeld) genoeg is om beschaafd te handelen. Het stinkende aspect van de bezetting wordt voor het gemak onder het tapijt geschoven, veel te gecompliceerd en vooral ook te lelijk om te bevatten. Zonder Westerse steun aan Israel had dit conflict er vandaag de dag heel anders uit gezien.
Omdat er hier in Nederland zoveel media aandacht is voor Israel-Palestina begrijpen veel mensen niet wat mij bezield om er voor te kiezen om er heen te gaan. Zij zien en horen veelvuldig: aanslagen, fanatici, geschreeuw, geweld, terreur, strijders, wapens. Zij zien niet de samenleving achter de ellende, de kinderen, studenten, ouders, gastvrijheid, alledaagsheid die ik denk aan te treffen.
Om ons verwrongen beeld kleur te geven heb ik besloten om mijn reiservaringen in een blog te delen met iedereen die geinteresseerd is.
In het beste geval draagt het ook bij aan begrip voor mijn keuze om dit te doen. In de afgelopen weken heb ik duidelijk ervaren dat mensen het erg vreemd vinden, stilletjes denken ze:
Is she going nuts? Nope, just going Palestine...